Home
English
Programma
Artiesten
De Loden
Kiel
Tickets
Praktisch
Nieuws
Geschiedenis
Shanties
Flyers
Links
Fotogalerij
Media
Organisatie
Donateurs
Contact
 |
Reid | |
|---|
‘Een hand als een bankschroef en een omhelzing als van een beer’
Over Reid, de geestelijk vader van de Strontrace
Aan het einde van de lange dijk vanaf Workum naar het IJsselmeer woont Reid (70) in zijn voormalige vuurtoren. Reid is de inspirator en organisator van de Strontrace, de Beurtveer en de Visserijdagen. Meer dan dertig jaar geleden wilde Reid met deze vaaroefeningen onder zeil de beroepszeilvaart nieuw leven inblazen. Die oefeningen zijn geslaagd en talloze skūtsjes, tjalken, klippers en andere zeilende monumenten passeren tegenwoordig zijn vuurtoren.
In die vuurtoren leeft de voormalig architect en ingenieur zonder elektriciteit en stromend water. Hij verbouwt zijn eigen groente, slacht zijn eigen dieren, maakt zijn eigen gereedschappen, is bijna helemaal zelfvoorzienend; één met de natuur. Reid plaatst kleinschaligheid en het in ere houden van oude ambachten tegenover de consumptiemaatschappij. Hij zet zich al een halve eeuw in voor het behoud van zeilschepen en de ambachten daaromheen. Zingen over de zee hoort daar ook bij. Hij is dan ook heel blij met het shantyfestival. Ieder jaar opnieuw is Reid er persoonlijk weer bij om het van dichtbij te beleven en een onuitwisbare indruk achter te laten bij festivalgangers en schippers. Twee buitenlandse gasten vertellen over hun ontmoeting met Reid.
Danny McLeod, shantyzanger in verschillende groepen in Newcastle (Engeland) en vaste gast op het shantyfestival: “Als je Reid voor het eerst ziet, maakt hij meteen indruk. Hij is als een icoon. Hij is groot en met zijn trui en muts van zelfgesponnen wol zeer opvallend. Je verwacht een bulderende stem bij zo'n verschijning, maar hij is uiterst vriendelijk. Hij is erg rustig en stil en treedt absoluut niet op de voorgrond, maar je weet voortdurend dat hij er is. Zijn ogen zijn slecht, maar hij herkent je altijd en weet wie je bent, ook al heeft hij je een jaar eerder slechts kort ontmoet. Reid begroet je met een hand als een bankschroef en een omhelzing als van een beer; stevig en langdurig.”
Zijn warme persoonlijkheid blijkt ook uit de persoonlijke contacten die hij aangaat met festivalgangers en waar vaak warme vriendschappen uit ontstaan. Alison Kelley, shantyzangeres uit New York, kreeg vorig jaar een rondleiding in de pittoreske vuurtoren aan de dijk. “Na de keuken, de kamer en de kelder gingen we boven op de toren naar de race kijken. We moesten een enge ladder op om er te komen, maar het uitzicht was geweldig. We zongen wat liedjes en ik ging met Reid op de foto. Hij zag er prachtig uit. Als een oude kapitein die de vlootschouw afneemt. Hij hoorde op die plek en in dat winderige regenachtige weer.
Toen de laatste schepen uit het zicht verdwenen en wij weer veilig beneden waren, keek Reids vrouw Cornelie naar mijn schoenen en vroeg of ik ooit klompen gedragen had. Ik moest mijn schoenen uit doen en Reid bracht me een paar ruwe ongeverfde klompen. Ik deed ze aan en liep er een eindje op. Ze stonden grappig onder mijn glitterbroek. Reid en Cornelie lachten om de verrichtingen van hun New Yorkse gast. Reid overhandigde mij de klompen en zei dat ik ze mocht houden. Hij had ze voor zijn vrouw gemaakt maar zou wel nieuwe maken. Ik voelde me zeer vereerd. Dit was niet een gekocht cadeautje maar een heel persoonlijke gift.“
Klik hier voor het verhaal van Reid, de vuurtorenwachter
